مجید زُهری عزیز با این یادداشت‌اش « شاهکاری در شعر نو » مرا، ناخود آگاه، چنددهه به‌زمان‌های دور گذشته ( کاتاپولت) کرد. پیامی در رابطه با یادداشت‌اش نوشتم و قصد داشتم در پیام‌گیرش بگذارم. ولی از آنجا که از بد شانسی‌ی خود آگاهم و می‌دانم چند پیامی را که این اواخر برایش فرستاده‌ام نصف‌اش به‌دست‌اش نرسیده‌است، از طرفی پیام من آنقدر طولانی و دراز شد که خودش به‌صورت یک مطلب کامل در آمد، ناچار دیگر زحمت مجید ندادم و با اجازه شما همین جا چاپاندمش. این هم متن پیام:
مجبد جان
چند دهه است که از آشنایی من با آقای براهنی، منظورم آشنایی با نقد‌ها، اشعار و نوشته‌های ایشان است، می‌گذرد، که فعلا خارج از موضوع است.
ولی بگذار خاطره‌ای برایت تعریف کنم.
نخست بگویم که نام دکتر براهنی، به‌عنوان منتقد ادبی در سال‌های چهل و پنجاه شمسی، ورد زبان‌ها بود و کسی در جامعه‌ی اهل ادب ایران آن زمان نبود که دکتر را نشناسد. مطالب انتقادی‌اش خوانندگان بسیار داشت و باعث افتخار شخصی بود که مورد انتقاد قرار گرفته شده بود ( چی می‌گویند؟ شخص انتقاد شده؟ شخص منتقی؟ زبان مادری هم یادمون رفته!).
حدود 40 سال پیش، دقیقا اواخر بهمن 1345، برای انجام کاری تهران بودم. ناگهان خبر کشته شدن فروغ فرخ‌زاد بر اثر تصادف با اتومبیل مثل بمب در رسانه‌های آن‌روز پایتخت ترکید. هر کس که نامی و کلامی در ادبیات داشت و چند بیت از شعرهای فروغ را خوانده بود یا نخوانده بود، سعی کرد نام خود را با نوشتن مطلبی کوتاه یا بلند، با نام شاعره گره بزند. که این از خصلت ما ایرانی‌هاست. تا زمانی که فرهیختگان مان زنده هستند کاری با آن‌ها نداریم ولی همین‌که مردند می‌فهمیم چه گوهری از دست داده‌ایم.
دکتر براهنی هم که هنوز جوان بود و کمی، تا حدی جویای نام، فکر کرد که چه بکنیم؟ چه نکنیم؟ آمد و شعری در سوگ فروغ سرود که اگر درست به‌خاطر بیاورم این‌جوری شروع می‌شد: ساعت چهار است، چهار، چهار است، ساعت، ساعت چهار است... چهار چهار است ...و...
من درست نمی‌دانم آیا منظور استاد براهنی اشاره‌ای بود به این شعر فروغ : « ایمان بیاوریم به‌آغاز فصل سرد » یا این‌که احتمالا به‌این دلیل شعر " ساعت چهار" را سرود چون گویا فروغ در ساعت چهار بعد از ظهر تصادف کرده بود؟ یا دلیل دیگر؟ ( من ساعت تصادف فروغ را به‌یاد نمی‌آورم).
به هر صورت، سرودن این "شعر" بهانه‌ای شد در ‌دستِ زنده یاد استاد خسرو شاهانی، طنزنویس مشهور وطن‌مان، که با قلم گزنده‌اش، دکتر را سخت نمد‌مالی کند.
استاد شاهانی در ستون "در کارگاه نمد مالی" در مجله "خواندنیها" قلم می‌زد، که صاحب‌امتیاز و سردبیر‌اش شادروان علی‌اصغر امیرانی بود.